ద్వందం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ద్వందం||  


            లీకేజీ .............
            ఎల్కెజీ పిల్లోడికీ అర్ధం అవుతూనే ఉన్నాయి
            కొత్త లీకేజీ లెక్కలు ..............

            చెల్లియో చెల్లకో ...............
            పాండవోద్యోగవిజయం పద్యాల్లా ......
            ప్రతీపెదవిపై పలుకుతునేఉన్నాయి ....
           
            నోటు .....................
            నోటితో రోజూ రాస్తూనేఉన్నారు ......
            వోట్ల టోకుబేరం నోటుతో కుదుర్చుకొంటూనేఉన్నారు
            .........................
            పదునైన రెండంచుల వంచన కత్తుల రత్తయ్యలు
            కసరత్తులు చేస్తూనే ఉన్నారు ............
            వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్న శబ్ధం .........
            పాపం ఎవని బిడ్డో ఇంకెంత కాలమో .....

నాతో గీత మాట్లాడింది ..........

 నాతో గీత మాట్లాడింది ..........


          అక్షరాలు
          నాలుక రుచి మొగ్గ లైనప్పుడు
          తాటికమ్మలపై గీతలు
          మాధుర్యం పలికిస్తే ...........

          చెంగున మూటకట్టుకొన్న
          శతాబ్దాల వెన్నెల  నంజుకు పెట్టి
 
          నా మనసు కొమ్మపై
          పెట్టిన  గీతలు
          ముంతలకొద్దీ
          ద్రవభాషను ఒలికిస్తున్నాయి

          గొంతుమొలిచిన గీత
          తలచుకొన్నప్పుడల్లా..ప్రేమ జతగాడై  
          అక్షరాలు మీటి కోటి స్వరపాతాలు కురిపిస్తున్నది

          ప్రపంచమంతా ..........
          రెండంచుల మంచపు పక్కగా మార్చేస్తున్నది
          మనసు పరుస్తున్నకొద్దీ పెరిగే దుప్పటిగా కప్పేస్తున్నది

నక్షత్ర పరిమళం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||నక్షత్ర పరిమళం ||


            అక్షరాలపై పుప్పొడి తుడిచేసాక
            కొత్త భావాలెలా పుడుతున్నాయి?
         
            ఏదీ నన్నొకసారి చూడనీ ...
            కొత్తగా ఏదో రాయాలనుకొంటున్నావా

            తెలియని పాతదేదో ఎత్తిపోస్తున్నావేమో
            రేపటికిపాతది రేవులో విడుస్తున్నావేమో

            మెత్తగా నూరిన కొడవళ్ళుచూసి
            నోరూరేవాళ్ళూ
            నెత్తురు గీతాలు పాడుతుంటే
         
            ఎటుచూసినా
            ఆరడుగుల స్థలం ఉంటేచాలు
            నేనెవరీకీ తగలను నొప్పించనని
            నీతి సూత్రాలు చెబుతున్నావా

            ఒంటరితనపు సరిహద్దులు ఒడిసి పట్టుకోని
            నీలోకి నీవే దూరి
            మనసును చాకిరేవు పెట్టుకొనేందుకు
            సౌజన్యపు చౌడుమూటలు బిక్షం ఎత్తుకొంటున్నావా

            నడుస్తున్నప్పుడు ఎప్పుడూ
            ఒక్కకాలే  బరువంతా మోసేది
            మరొకటి గాల్లో తేలే చుక్కానే

            నిజాలు రాస్తున్నప్పుడు మాత్రం
            బరువులు మోయాల్సిందీ నీవే
            చుక్కానివై నిలవాల్సిందీ నీవే

            మిత్రమా  ప్రియురాలి పెదాలపై అంటిన
            వెన్నెల ఎంగిలిలో కలసిపోతేపో్..కానీ
            అవసరం అయునప్పుడన్నా అక్షరాన్ని ఆయుధంగా మార్చు ..
                                          

ఎంత కాలం గురూ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఎంతకాలం గురూ||

            గురూ.. కాసేపు పిచ్చాపాటి మాటడు కొందామా
            ఉత్తగానే అంతా చెత్తే మాట్లాడుదాం కానీ కొత్తగా ...
            అందుకే కాసేపు జీవితపు సందు చివర్లో ఏంజరుగుతోందో చూసొద్దామా

            గురూ నీవెప్పుడన్నా
            అంచుల్లో పొర్లే కాంతి మెరుపును సంచుల్లో నింపావా
            వంపుల్లో వేలాడే అందాన్ని కొలవకుండా నిలువగలిగావా
            కొత్త సంయోగస్థితులను సృష్టించకుండా ఉండగలవా

            నేనొకటి అడగనా
            వక్రపు చెక్కెరతనమే చక్రమని సరిపెట్టుకోగలవా
            ప్రవహించే మార్పుకు ప్రణమిళ్ళకుండా ఉండగలవా

            గురూ నిజం చెప్పు
            వర్ణాలు వాసనలు రాగాలు రసస్రావాలు రంగరించి పూసుకోలేదా
            కేవలం స్పర్శలు తప్ప మరేమీ లేని చినుకుల్లో చిదంబరాన్ని
            వెతుక్కొంటూ సంచరించలేదా

            ఎంతకాలం గురూ....ఇలా    
            తెల్లారి ఊడ్చే గొబ్బెమ్మలో పువ్వులా దేహంతోపాటు దహించబడదాం
            ఊరి బయట ఎప్పుడూ ఒకేలా.. ఉన్ననొప్పులన్ని ఊళ్ళోనేకదా నోళ్ళు తెరుచు్కొనేది
            చిరునామా చింపెయ్యకుండా.. చింతల గొంతులు మూసెయ్యకుండా...ఎంత కాలం గురూ..
            అంతేలే గురూ అన్నీ నాతోనే వాగించావ్ ...నీ సంగతి చెప్పవా.... 

పాళీ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||పాళీ||
           
             ఇప్పుడు నాతెలుగు గడ్డనిండా  
             చీలిన జెండా గుడ్డల రెపరెపలు

             నిద్రలేచిన నిప్పుపూలపొదలు
             పొంగి పొర్లుతున్నకసివాసన పొగలు

             రాజకీయ దళారీల వ్యవసాయం
             విరగకాస్తున్న మంటల పంటలు

             గిల్లిన చిగురుల తాలింపులు
             పగిలిన గుండెల ఫిదాయింపులు

             అన్నీటక్కరి మాటలే
             ఎటుచూసినా ప్రజాస్వామ్య తలారీలే
           
             ఒక్కడన్నా కనపడడాయే
             టర్కీ ముస్తాఫా కలారీలా
 
             వేరుపడ్డా జోరుతగ్గనీయకుండా
             చీలిన పాళీలా తెలుగక్షరం రాయకుండా
             ఎందుకిలా చిట్లగొడుతున్నారో తిట్లుపడుతున్నారో
             

గురితప్పిన పిడికిళ్ళు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు  ||గురితప్పిన పిడికిళ్ళు ||


                రాజ్యమా ఇన్నేళ్ళ నీవికృత చేస్టలమూలంగా
                కన్నీళ్ళలో అగ్నిపర్వతం బద్దలయ్యుంది
                ఎన్నేళ్ళనుండో తొక్కిపట్టిన వేదన
                అనంత వాయుతరంగమై బయటికి తన్నుకొచ్చింది
                నీ తప్పుడులెక్కలే కొడవలి లిక్కులై  పిడికిళ్ళు ధరించాయి
               
                అయునా నీకో లెక్కా,నీ విషపు చుక్కల నవ్వుల మరకలు
                మనిషి మనిషికీ అంటించే వదిలావుగా

                పసిడికాంతుల్లో కెమేరాగొట్టాల ముందు చొక్కా గుండీలు విప్పి
                నిప్పును రాజేసి తప్పుకొనే నీతైనాతీలతో
                పసిపిల్లలను బలిదానాల్లోకి నెట్టిస్తున్నావు
             
                ఎక్కడయునా ఎప్పుడయునా దగాపడ్డ బతుకుల్నే
                తగాదాల్లోకి ముందుకు తోయుస్తున్నావు

                కారణమొకటయుతే కార్యాచరణ మరోవైపు తిప్పి
                లావాలో పడి చావకుండా తప్పుకొంటున్నావు

                పెట్టుబడికి ఎత్తుపీట లేస్తునే ఉన్నావు
                స్వార్ధ కిరీటాలకు మెరుగులు పెడుతూనే ఉన్నావు
             
                తొందరలోనే ఏదో ఒకరోజు
                ఎరుపు నిండిన కన్నుల్లో చైతన్యం మెరుస్తుంది
                మండే కడుపులు తుపాకీలను పురుడుపోసుకొంటాయి
                నీకు తలదాచుకొనే చోటే లేకుండా తరిమి తరిమి కొడతాయి
               
                  

అవే అక్షరాలు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||అవే అక్షరాలు||

          ఆలోచనల అంచులు దాటని చిత్రకారుని కుంచెలే
          దృశ్యపు  వెలుగు శ్వాశలను
          బింబ ప్రతిబింబాల బిందు స్వరాలను వినిపించగలవు

          శిల్పి పిలుపు వినగలిగే ఉలిమొనలే
          రాతిలో ముసుగేసుకొన్న అందాల ముడి విప్పగలవు
 
          ఎన్ని సాయంత్రాలు బుజాన మోసుకు తిరిగారో
          ఇంకెన్ని సాయంత్రాలు చాపలా చుట్టి గదిలో వెలిగించుకొని
          కుంచెలు సవరించారో ,ఉలికి ఉలికిపాటు పోయేలా ఊరడించారో  
          నిను మురిపించేందుకు ఎంత సమయాన్ని వొలిచి వొలిచి అలసిపోయారో ...
         
          కాలం ఇచ్చిన ఒక్కరోజు మనిషికొక్కటి చొప్పున కోట్లరోజులగా మారి
          కాలాన్ని మించి పరుగులు తీస్తున్నాడు మనిషిప్పుడు

          ప్రతి ధ్వనీ ప్రతిధ్వనించగలదు
          పరిసరాల స్వభావ స్వరూపాలకు స్వరజ్నానం ఉంటే
          ఎవడు రాసినా అవేఅక్షరాలు
          మనసుల అంతర్జాతాన్ని అంటించి లక్షణంగా పేర్చగలగటమే ముఖ్యం

ఇంకో కోణం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఇంకో కోణం ||

       ఎటు చూసినా
       అక్షరాలతో కుట్టిన
       అర్ధం పర్ధం లేని
       పదాల బొంతలపై
       పొర్లాడే ప్రేమ పావురాళ్ళు

       చిల్లులు పడ్డ శబ్ధాలు
       చిట్లిపోయిన దృశ్యాలు
       అటు పై
       ఆనవాళ్ళు దొరకని
       ఆర్తనాదాలు

       ఎటు వెదికినా
       అంతరంగమంతా
       చెల్లా చెదురై పడిఉన్న
       పగిలిన ఆశల పెంకులు
       ఊడ్చుకొనే ఓపికలేని
       పరువము నిండని
       పసి మొగ్గలు
     
       సమాచారమా
       నీచాటున ఎన్ని అత్యాచారాలో
       నీదొక విప్లవ మనుకొన్నాం కాని
       ఎన్ని విపరీతాలో
       అద్భుత ఆయుధానివే నీవు
       అసమర్ధులం మేమే
       అందుకే ఓడిపోతున్నాం ...........

హాజరు పట్టిక

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||హాజరు పట్టిక ||
         
            ఎందుకే మనసా
            ఎప్పుడు చూసినా
            నిద్రలో మెసులుతున్న
            చప్పుళ్ళు చేస్తావ్

            సొంతానికి
            ఎన్నటికీ పూర్తికాని
            ఒక సుందర స్వప్నానికి
            శ్రీకారం చుట్టుకొంటూ
            సుదీర్ఘ నిద్ర చేస్తుంటావు

            ఎందుకే మనసా
            వచ్చిపోయే చినుకువే
            కురిసి పొమ్మంటే
            ఉరుము ముందరి
            మెరుపునై
            ఉండి పోతానంటావు

            ఎందుకే మనసా
            సాగిపోయే చల్లగాలివే
            వీచి వెళ్ళమంటే
            ద్వని పల్లకీనై
            ఊరేగి ధన్యనవుతానంటావు

            ఎందుకే మనసా
            వాడి పోయే పూవువే
            పరిమళించి పొమ్మంటే
            వోడిపోని తావులో
            తావినై తాండవిస్తానంటావు
 
            మనసా
            కిరణాలు వచ్చిపోతూనే ఉన్నా్యి
            మరణానికెంతో దూరం లేదు
         
            నీవింకా
            మాటల మెరుపు పరిమళం పూసుకోనే లేదు
            నిద్రలో మెసలడం ఇంకా ఆపనేలెదు  
            హాజరు పట్టికలో సంతకం పెట్టనేలేదు
            సుధీర్ఘ స్వప్నానికి శ్రీకారం చుట్టనే లేదు

ఒక చిన్న నియమం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఒక చిన్న నియమం||

         వాక్యాలకు
         నిజాన్ని అంటించినప్పుడు
         మాటలు
         నిప్పుల మూటలవుతాయి

         అందుకే
         ఎండిపోయిన మనసులు
         మండిపోతుంటాయి

         చూపు తిప్పి
         తప్పుకొన్నా
         వాక్యం
         తోక తొక్కిన త్రాచులా
         వెంటపడుతూనే ఉంటుంది
       
         మాటల నోటి కరుపుకు
         వాక్యపు కొరడా చరుపుకు
         ఓర్చుకొనే ఓపిక ఉంటేనే
         మాటల నిడివి
         వాక్యాల పొడవూ
         అంతు దొరుకుతుంది
         అప్పుడే వాక్యలతాంతపు
         పరిమళమూ అందుతుంది

         వారికి వారు
         అనుభవమవ్వాలనుకొన్నప్పుడు
         వారి వైపు చూసే
         నిక్కచ్చి వాక్యాలను
         నింపాదిగా చదువుకోవడమే

         వాక్యానికి రంగు నీడా
         ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉంటాయు
         వ్యాఖ్యాతకే అప్పుడప్పుడు
         నాలుక మడత పడుతుంటుంది

         నిజానికి
         వాక్యమూ
         వాక్యం లోని మాటే
         నీకు జంతువుకు
         తేడా ఉండేలా గీచిన గీత ...............

అహం తోడు

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||అహం తోడు ||


          నిన్న దేహం నీరెండను పీల్చుకొంటానంటే
          పరుగుల నడక చేస్తున్నప్పుడు

          కవల పిల్లలతో రెండు కుక్క పిల్లలతో
          పచ్చిక పై పరుచుకొన్న హృదయం తారసపడింది

          చూస్తుండగానే మొదలయున చినుకులు
          బట్టతడుపునుండి భారీ వర్షమయునట్లూ
          మరో రౌండుకే
          పార్కునిండా పరుగులిడుతున్న పప్పిల వరదలు పారుతున్నాయి  
         
          నిజం చెప్పొద్దూ
          ఇద్దరు పిల్లలతల్లి కుక్క పిల్లలకూ తల్లవడం బావుంది కానీ
          తొబ్బైఏళ్ళ ముసలాయన  కుక్కమలాన్ని కక్కసులో శ్రద్దగా ఎత్తి పడేసే దృశ్యాన్ని
          కనులు పరిశీలనార్ధం ఐయెంపి మార్కు పెట్టి మనసు ముందుంచాయు

          ఇస్టమో రక్షణో అనుకొంటే
          బాలింతనుండి బాల్చితన్నబోయే వానిదాకా ఒకేలా ఉంటాయా?

          పొరుగు వాళ్ళ అహాలను సంతృప్తిపరిచేందుకు అహం ఒప్పుకోని మనిషి
          తన్ను తాను కత్తిరించుకొని ఒంటరయుపోయాడు
         
          సృష్టి గుట్టు విప్పిన మహావిస్పోటన సిద్దాంతం వంటబట్టిందేమో
          మనిషి మనిషి నుండి దూరంగా విసిరేయ బడుతూనే ఉన్నాడు
          విడివాటు అలవాటు లేక విలవిల్లాడుతూనే ఉన్నాడు

          అహర్నిశలూ ఒంటరిగా బతకలేని మనిషి
          ఎదురు ప్రశ్నలు వేయక తోకాడిస్తూ అహం ఆకలి తీర్చే తోడు తెచ్చుకొన్నాడు  
         
          ముద్దుపేర్ల్లు పెట్టుకొని దానికీ వాడి ఇంటిపేరు తగిలించి
          టామీ మువ్వాఅనో, టైగర్ మువ్వాఅనో,పిలుచుకు బతికేస్తున్నారు

          చస్తే తద్దినాలు పెట్టి ,తదనంతరం ఆస్తులు వీలునామాలు రాస్తూ,
          అహాన్ని సంతృప్తి పరుచుకొంటున్నారు .....................

          ఎందుకు తిప్పలని, మనిషి వైపు మనిషి నడవడం మానేస్తున్నాడు ...

ఆమె కథ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఆమె కథ ||

           నీకో కథ చెప్పాలనుంది సోదరా
           అది కొంత నాకథా కావచ్చు ,కొంత నీకథా కావచ్చు
           మనందరి కథా కావచ్చు, ఏకొందరిదో కాక పోనూవచ్చు

           కథ మొదలెట్టగానే
           తూచ్ నేనలా కాదని పారి పోయేకథ
           అతనితో ఆమే కథ

           ఇద్దరికీ కన్నులున్నా
           ఆమె చూపుల నిండా ఎదురుచూపులే నింపి
           కన్నీళ్ళలో ఈదులాడించే కథ

           అడపా దడపా గడప దాటినా ఎక్స్ట్రా లగేజీ మూటలా లంగరేసుకొనే చూపుల కథ
           శోక రంద్రాలకూ తప్పని రంద్రాన్వేషణల కథ

           పొయ్యు పొగ కదలాడే వంటగది ప్రొజెక్టర్ లో పదేపదే చూసే ఒకే రీలు కథ

           ప్రతి అలలోను కలలోను దూరి
           ఎమోషనల్ బ్లాక్ మైలింగుతో
           ఆలోచనలను ఆయులింగు చేసి ఆశలను కబ్జా చేసిన కథ

           ఆమెలో ఆమె లేవక ముందే అతనిలో అతను నిద్రపోతే
           కోర్కెలను మంగల సూత్రాలతో ఉరి వేసుకొన్న కథ

           కనపడని ఇనుప గోచీల కథ
           చెయ్యువిరిగిన తాళం కప్పలు మోస్తూ  గొలుసుల కుప్పయున ఆమె కథ
           ఒంటరి తనాన్ని కూడా దొంగిలిస్తే పూర్తిగా ఖాళీ అయున ఆమె కథ

           ఆమెంతా అతని కోసమే
           అతడు మాత్రం అతని కోసమే బతికే కొసమెరుపు కథ

           అలా ఉంటేనే పూజలట ,అక్కడే దేవతలుంటారట
           అర్జెంటుగా పసుపు పేటెంట్ హక్కులు పొందాలిప్పుడు
           ఎన్ని క్యూసెక్కుల పసుపునీళ్ళు చల్లాలో
           అతనిని పవిత్రం చెయ్యాలంటే....

వెలుగు పూల తావి

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||వెలుగు పూల తావి  ||

           కవీ
           నీకు నీవే సాటి
           ఖజురహో
           శిల్పసౌందర్యంలో
           కరిగిన
           కఠినశిల
           ఉలిదెబ్బల
           మిశ్రమాన్ని
           వినగలిగేవాడివి

           గంగ పెంచిన
           నాగరికత మొక్కలతో
           అక్షర
           కిరణ సంమ్యోగ క్రియ
           నెరిపే వాడివి

           కవీ
           నీకు నీవే సాటి
           మోనోలిసా
           నవ్వుల శబ్ధాన్ని
           రికార్డ్ చేసి
           పికాసోకి
           వినిపించగలిగే వాడివి

           ఆలోచనలను
           పాయలుగా చీల్చి
           జడలల్లి
           అక్షర కుసుమాలు
           ముడిచేవాడివి

           కవీ
           నీకు నీవే సాటి
           జీవానికి
           నిర్జీవానికీ
           మధ్య మాటలు నడిపే
           యానకమై
           ఎద పరిచేవాడివి

           ఇంద్రధనస్సును
           వెలిగించే
           ఎనిమిదో రంగు
           ఆలపించే
           అష్టమ స్వరానివి

           బిందువయున
           ప్రపంచాన్ని చదివి
           సృష్టి సింధువును
           ఏలే
           తొమ్మిదో దిక్కువి
 
           కవీ
           నీ ఊహల రెక్కల నిడివి
           ఊహకే అందనంత
           అందుకే
           కవీ
           నీకు నీవే సాటి
           రవినీకంటే చాలాచిన్నవాడు
           

నిప్పుల తడి

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||నిప్పుల తడి ||

        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది
        రగిలే
        రంగుల ద్వేషం
        తుపాకీ కొనపై
        మెరుస్తూనే ఉంది
        పారే రక్తపు తరగలపై
        స్వేత క్రిమి
        స్వారీ చేస్తూనే ఉంది

        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది
        విష స్పర్శల
        కసాయు
        పరిస్వంగాలలో
        న్యాయం పొదుగుతూనే ఉంది
       
        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది
        సౌధమే
        స్వే్త మయునప్పుడు
        ఘాతుకాలెలా ఆగుతాయని  
        పిడికిళ్ళ గొంతులు
        గర్జిస్తూనే ఉన్నాయి

        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది
        ఇంకా కొందరు
        తెల్ల నురగలు
        కక్కుకొంటూ
        శూన్య సీమలవైపు
        పరుగులు తీస్తూనే ఉన్నారు

        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది
        కాలం హేళనగా
        నవ్వుతూనే ఉంది
        ఎంత దూరం
        వెనక్కిపరుగెత్తావో
        సాక్ష్యం చెబుతూనే ఉంది

        ఆకాశం
        ఏడుస్తూనే ఉంది            
        నిప్పు గడ్డల సెగలో
        తడిచిన మనిషితనం
        మంచు నిప్పుల తడిలో
        తగలడుతోంది
        మనసు రెప్పలసడి
        ఆర్పాలని చూస్తూనే ఉంది

        ఆకాశం ఏడుస్తూనే ఉంది
       

కాలానికి రెండో పక్క

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||కాలానికి రెండో పక్క||
           
            నేల చుట్టూ
            చీకటి వెలుగుల  
            వింత
            విలోమ సంబంధం
           
            పగిలిన
            అద్దం పెంకు
            అడ్డంగా తిప్పిచూసిన
            రహస్యం
           
            ఆకాశం
            మబ్బుల చీర
            కుచ్చీళ్ళ తో
            కోతి కొమ్మచ్చి ఆట
                 
            స్పర్శలకూ
            శబ్ధాలకూ కళ్ళిచ్చి
            రాసుకొన్న
            దృశ్యకావ్యం

            చీకటి వెలుగుల  
            వింత
            విలోమ సంబంధం

            నిన్ననూ
            నేడునూ
            తిన్నగా
            నిలబెట్టిన వైనం

            నిద్రను
            విరగ్గొట్టుకొని
            వెలుగుల
            జున్నుపాలుగా
            మార్చుకోవడం
   
            చీకటి వెలుగుల  
            వింత
            విలోమ సంబంధం

            పొరుగంతా
            నిదరోతుంటే
            పరీక్షకు
            కూర్చోవడం

            నీదేశం తీస్తున్న
            గురకను
            తీరిగ్గా
            రికార్డ్ చెయ్యడం

            పసరు రాసుకొన్న
            పాదాలు
            వెనక్కి తిరిగి
            వెక్కి వెక్కి ఏడ్వడం  
           
            చీకటి వెలుగుల  
            వింత
            విలోమ సంబంధం
             
            ఇటు
            పగటికి  
            మాటేసుకొని
            వాటేసుకు నిద్రపోవడమే

            రాత్రంతా
            యాత్రల మాత్రేసుకోని
            మేల్కోవడమే .....

మనోవ్యాది

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||మనోవ్యాది||

           కులం గోత్రం
           జాతకం
           ముహూర్తం
           లెక్కలు సరిపోనప్పుడల్లా
           వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది
           పాతతరం

           ప్రాంతం దేశం
           మతం మాత్రుభాషా  
           మారినప్పుడల్లా
           తల్లడిల్లింది్
           తరువాత తరం

           మనసుపెరిగి
           మనిషి ఎదిగి
           తేడాలను
           అధిగమించినా

           ఈ తరమూ
           భయంతో
           బిక్కు బిక్కు
           మంటూనే ఉంది

           రాబోయే
           కోడలు
           అమ్మాయో
           అబ్బాయో
           అంతు బట్టక
           
           కాబోయే
           అల్లుడు
           అబ్బాయో
           అమ్మాయో
           అర్ధం కాక
           అర్ధమయ్యాక
           సిద్దం కాలేక
         
           చిలుకను
           గోరింకను
           కలిపిన వాళ్ళం
           ప్రశ్నల మొలకలు
           ప్రతీ క్షణం
           తెంపిన వాళ్ళం
           ఏది సుగతో
           ఏది ప్రగతో
           ఎలా నిర్ణయుంచగలం
             
           అతి జ్యొక్యాలు
           అంతరించనంతకాలం
           రతిని రహస్యం చేసి
           దాచినంతకాలం
           హిరణ్య కశిపుని
           వారసత్వం
           విడువనంత కాలం
           కోరి తెచ్చుకొన్న
           యుద్దాల్లో
           మడిమ తిప్పక తప్పదేమో
           మనో వ్యాదితో
           మరణించకా తప్పదేమో  

దృశ్యాక్షరం

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||దృశ్యాక్షరం ||


          చిలుక లెగిరే చోటే
          మృత్యువు చినుకులు
          ముచ్చట్లాడేది

          నిను గుంజేదేదో
          ఉన్నప్పుడే
          నిచ్చెన ఎక్కాల్సిన
          అవసరం వచ్చేది

          నిక్కచ్చితనం
          లేనేలేదు
          చిక్కదనంలో
          చిక్కుకొన్న
          స్థిత ప్రజ్నతే్

          అంకెల మధ్య
          సున్నాకు
          అనంత శక్తి
          అబ్బినట్లు
 
          చలనానికి
          చెదిరిపోయే
          గుణమబ్బితే
          సృష్టి శకలాలై
          స్పృహ తప్పుతుంది

          అటూ ఇటూ
          ఉన్నచోట
          ఎటుపోవాలో
          అర్ధం కాదు
          ఎటూ లేని చోట
          ఎందుకుపోవాలో
          అర్ధం లేదు

          పుట్టినప్పుడే
          నిఖర మైందని
          తెలుసు
          ఎప్పుడో
          తెలియని తనమే
          చైతన్య మిస్తే
          ముందుకు
          జరిగిందని తెలిస్తే
          ముడుచుకుపోతా మెందుకో

          దేన్నీ నమ్మకుండా
          బతుకుతాం
          ఆవగింజంత
          అనుమానమొచ్చినా
          అతలాకుతల మవుతాం    

ఏం బతుకులో

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఏం బతుకులో||

       
          ధన ఋణ
          ధృవాల దోస్తీ
          ఉండటం
          ఉండకపోవడమే
          అసలు రహస్యమై

          వెలుతురుంటేనే
          చీకటి
          చీకటుంటేనే
          వెలుతురు
          వెలిగి మలగటమే
          వెతుకు లాటకు మూలమై

          దుఃఖం ఉండటం
          ఉండకపోవడమే
          ఇప్పుడు
          అనుభవించే
          ఆనందమయ్యుంది
          సున్నా నుండి
          కిందికే లెక్కలన్నీ
          మైనెస్ లో
          గుడ్నెస్ వెతుక్కోవడమే
          ఇప్పటి తరీఖా....

          చలిగాల్లో
          ఎండకాగడం
          సెనగ గింజల్లో  
          బెల్లం నంజుకోవడం        
          తెలిసుంటే చాలు
          సాఫీగా లాగించెయ్యొచ్చు  
               
          కందిరీగ
          స్వప్నాలనిండా      
          తేనెలంటినా
          భగ్న మయుతే
          విరిచే ముళ్ళనిండా
          విష బిందువులేనని  
         
          నింగిలోని
          నిండు చందమామ
          ప్రశాంతం పూస్తున్నా
          సంద్రం గుండెల్లో
          గుబులు రేపి
          గంతులేయుస్తుందని
          గేయాలు పాడుకొంటూ
         
          కొత్త గీతోపదేశాలు
          గుత్తకు తీసుకొని బతికేస్తాం ...
          ఎదురీదే వాడు
          ఎవడన్నా ఉంటే
          వానిచావు వాడే చస్తాడులే అని వదిలేస్తాం ...

          ఏం బతుకులో
          చితుకుల్లో కాలేందుకే పుట్టినట్లు ....
          నాలుగు మెతుకులు నమిలేందుకు
          దొరికితే చాలన్నట్లు ...

వెలుతురు శ్వాశ

  క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||వెలుతురు శ్వాశ ||

           వెలుతురు
           శ్వాశించలేని వాళ్ళు
           వెలితిని
           పూరించలేని వాళ్ళు

           నీటి పొగ
           నాట్య మాడుతుంటే
           రంగుల చీరకొంగయి
           పొద్దు హద్దుల్లో ఊగే
           వర్ణమాల వయ్యారం
           వొలకబోత చూసినా
           రంగులు వెలసిన మొహాలలో
           రాగాలు పలికించలేరు

           వెలుతురు
           శ్వాశించలేని వాళ్ళు  
           వెలితిని
           పూరించలేని వాళ్ళు

           కమలాలతో కిరణాల
           శృంగార కలయికలు
           కనులారా
           చూసి మురిసే
           తామరాకుపై
           నీటి చుక్కల చక్కదనాలు
           మెరుపు చినుకులై
           మనసు నిండా కురిసినా
           గుండెల్లో ఆనందానికి
           మారాకు తొడగ లేరు

           వెలుతురు
           శ్వాశించలేని వాళ్ళు  
           వెలితిని
           పూరించలేని వాళ్ళు

           వజ్ర పద్మవ్యూహంలో
           ప్రవేసించిన కిరణం
           వర్తులాకారంలో
           తిరుగుతూ
           చక్ర వర్తుల
           కిరీటాల్లో కొలువై
           అందనంత ఎత్తుకు ఎగసి
           మ్యూజియంలో కూర్చొని
           ముచ్చట్లు చెబుతున్నా
           దీపం కింద నీడలా తారాడతారు

           వెలుతురు
           శ్వాశించలేని వాళ్ళు  
           వెలితిని
           పూరించలేని వాళ్ళు

           అర్ధరాత్రి
           చీకటి కప్పుకొన్న
           చెట్టును
           హఠాత్తుగా
           వెలుగు కిరణాలు
           వాటేసుకొంటే

           అప్పుడే
           నగ్నత్వం వెల్లడయునట్లు
           విభ్రమ లోనో
           వింత సంబరం లోనో
           మునిగిపోతుంటారు
           ఆకుల కన్నులై
           ఆశ్చర్యపోతుంటారు
 
           వెలుతురు
           శ్వాశించలేని వాళ్ళు
           వెలితిని
           పూరించలేని వాళ్ళు
           క్షణప్రభల
           ఆకస్మిక తీవ్రకుదుపుల
           పాలవుతారు
           అంధకార స్పర్శలతో
           అలమటించుతారు
         

కదలిక

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||???????????||
           
           ప్రేమ కావ్యాలను
           చెరిపి రాద్దామా
           ఇంతకాలం
           తుడిచిన కన్నీళ్ళను
           కొత్త ఇంద్రజాలపు
           చేతి గుడ్డలో
           మూట కట్టుకొందామా
           తాజ్ మహల్ పై
           మోజు పోగొట్టుకొందామా
           
           జరిగిన యుద్దాలు
           వొరిగిన ప్రాణాలు
           ఒరుగుల్లా
           ఎండబెట్టుకు తినడం
           ఆపేద్దామా
 
           అందమో
           అయస్కాంతమో
           జీవ అవసర సంబంధమో
           మొక్కబోయు
           మొహం గొట్టి
           కొత్త చిగుర్లేసి
           చరిత్రను ధిక్కరిస్తే
           ప్రకృతి పాకుడు పట్టిందని    
           సరిపెట్టుకొందామా

           రోం నగర వీధుల్లోనో
           పాత రాతి యుగపు గదుల్లోనో
           జరిగిందేనని
           సరిపెట్టుకొందామా

           అలవాటు లేని తనం
           అలవాటయున తరాన్ని  
           ఆక్షేపించకుండా ఆగుతుందా?

           చట్టం చేసి
           కొత్త చుట్టిరికాలకు
           శ్రీకారం చుట్టగలుగుతుందా?

           కాలమా
           స్త్రీ పురుష సంబంధాలపై
           రాసిన మరణ శాసనం
           ఇంత కాలం
           ఎక్కడ దాచావమ్మా
     

అవశేషం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||అవశేషం ||
                   
           నా
           నిప్పుల మరకల
           కళ్ళళ్ళో
           కన్నీళ్ళు ఆవిరై
           చూపుల పుట్టుమచ్చలు
           స్పష్టమై
           నాకు నేనే దొరికి
           అవశేషాలకూ
           ఎంత బలముందో అర్ధమై
           అవకలనము తెలియక
           వ్యవకలనానికి
           గురవుతూనే ఉన్నా

           సమీకరణము
           సాధించడం కోసం
           చేతనయున పని చేస్తూనే ఉన్నా

           ప్రతీ క్షణం
           అడ్డం పడుతుంటే
           తొబ్బై డిగ్రీలు తిరిగి
           మొదలయున దగ్గరికే చేరి
           మళ్ళీ మొదలయ్యే
           మహా నాయకుల చుట్టూ

           గంతలు కట్టుకొన్న
           గానుగెద్దులా తిరిగి
           అలసిపోతూనే ఉన్నా
           స్తానభ్రంశం శూన్యమై
           స్థాణువులా
           నిలచిపోతూనే ఉన్నా

           అగ్ని పర్వతం
           హఠాత్తుగా పగిలిపోనట్లే
           అంతరంగం లోని
           అవశేషాలు అంత త్వరగా పోవేమో ............  
           
            

పాత సామాన్ల గది

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||పాత సామాన్ల గది ||

    పాత సామాన్ల గది
    చదివావా ఎప్పుడయునా?

    స్టోర్ రూం చెప్పే
    స్టోరీలన్నీవినిచూడు
    నీవో శ్రోత నుండి
    పాత్రలోకి మారి
    అప్పుడే
    వికసిస్తున్న పువ్వులా
    మారిపోతావు

    విస్మరణమైన
    స్మరణలన్నీ మరణించ కుండా
    పాత సామాన్ల గది
    తలుపు చాటున
    తలదాచుకొంటాయి
    వినగలిగే ఓపికుంటే
    ఆత్మ కధను
    అందంగా చెబుతుంటాయి

    పాత బడ్డ నీకు
    పాత కొత్తదనం
    మళ్ళీ తొడిగి
    తొలకరి జల్లుల్లో
    తడిసిన ఆనందం
    తురిమి పెడుతుంటాయి

    అక్కడ
    గిలిగింతల
    కౌగిలింతలు
    పారేసుకొన్న  
    చిరు నవ్వులు
 
    చెమటచుక్కల
    వాసన చూస్తున్న
    కన్నీళ్ళూ

    సాధించిన వాటి వెనుక
    దాక్కున్న
    వేదనలు
 
    ఆగిపోని వాదనలు
    రంగరించిన
    అనుభూతుల రంగుల
    కదలికలు

    నీ అడుగుల శబ్ధం తో
    మీటి నప్పుడల్లా
    వినిపిస్తుంటాయి
    కనిపిస్తుంటాయి
    నీలోంచి
    యాంత్రికతను
    ఎత్తి పారబోస్తుంటాయి
 
    పాత సామాన్ల గది
    చదివావా ఎప్పుడయునా?
    నీ గతజీవితపు
    పడకగదే పాత సామాన్లగది
    అందుకే
    అలుపు కలిగి నప్పుడల్లా
    ఆక్సి్జను చాంబర్ లా వాడుకో

    

పుల్ల పోటు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||పుల్ల పోటు ||

             ఎప్పుడూ
             తెగుతూనే ఉంటుంది
             ప్రతిసారీ
             రంగుమారిన దిగులు
             స్రవిస్తూనే ఉంది

             దుఃఖపు గడ్డ
             సలపరింపు
             కొత్తగా పలకరిస్తూనే ఉంది

             అన్నీ
             ఉన్నట్టే ఉంటాయి
             అయునా
             లేనితనమేదో
             వెన్నంటే ఉంటుంది

             వెనుకకు తిరగకున్నా
             గెలుపు
             దారినిండా
             ఎగుడు దిగుడులు వెలసి  
             దిగులు ముళ్ళు
             గుచ్చుకొంటూనే ఉన్నాయి

             వ్యధ పొదలో
             పూచిన పూల పరిమళం
             మనసు ఖాళీలో వీచి
             మనిషివని గుర్తు చేస్తూనే ఉంది

జాతర

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||జాతర||

             పనిచెయ్యకున్నా
             ఆహార పధకం
             ప్రకటనొస్తోందోచ్

             స్టార్ బక్స్ కాఫీ
             ప్లేవర్ల్ల లా
             మాటలకు
             రకరకాల
             తీపి రుచులు    
             పుయ్యండోయ్

             అందలం ఎక్కే
             దారిలో
             కొత్త రాగమందుకొని
             అసత్యాలను
             అందంగా చెక్కండోయ్

             నెల పనికి
             అరవై నెల్ల ఆదాయం
             కాయ్ రాజా
             కాయండోయ్

             కులం గుల గాళ్ళ
             వీపులు
             గోకండోయ్
             ఏంతయునా
             నెలేగా
             ఆపై ఏలేది నీవేగా
             అడ్డమయున
             చంకలూ నాకండోయ్

             వీలయుతే
             వేలం పాటలు
             పాడండోయ్
             ఐదేళ్ళకు
             దోపిడీ లైసెన్స్
             పొందండోయ్

             నీ పక్షం
             గెలవకున్నా
             జోకరుగా మారిపోయు
             పార్టీనుండి జారిపోయి
             మంత్రిపదవు లెక్కండోయ్

             ఎవడూ
             నిను దేఖకున్నా
             ప్రశ్న కింత పైసలిచ్చె
             బడాచోర్లున్నారోయ్

             ఎన్నికయుతే
             చాలులేవోయ్
             మన్నికయున జీవితమే
             ఖరీదయున ఇళ్ళ ప్లాటు
             కాటిదాకా పించను కాసులు
               

రుద్ర గానం

  క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||రుద్ర గానం ||

             గాలిని
             తగులుకొన్న
             అగ్నిశిఖలైనా
             కట్లు తెంచుకొన్నట్లు
             కాసేపు        
             భూమి ప్రేమకు
             దూరంగా పైకి పైకి ఎగురుతాయి

             ఎంత పైకి ఎగిరినా
             మేఘమై
             అనురాగమై కురిసి
             నేల పల్లాలలో
             పల్లటింస్తుంది
             నీరు నేస్తమై

             నక్కలు
             బొరియలు పక్కనే
             నక్కుంటాయి
             వాటి బతుకే అది
             కరిచిన కుక్కను
             తిరిగి కరవలేం
             చెప్పులతో
             సత్కరించడం తప్ప
           
             ఏడుపు రాగాలు
             ఊడుపు చేసేవాడు
             ఎప్పుడూ ఉంటారు
           
             నిజాల వైపు
             ప్రయాణించే
             ఇజాల రెక్కలు
             ఎవ్వరూ విరవలేరు

             రుద్ర గానమే
             నిర్నిద్రగానం
             మేలుకొందాం
             మళ్ళీ మళ్ళీ  పాడుకొందాం
   
           

దర్శనం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||దర్శనం ||

              బతుకంతా
              దర్శనం క్యూ లో
              దిక్కులు చూస్తూ ...

              ఎందుకో
              ఎప్పుడూ
              ఎవరికో
              అర్ధం కావాలనే ప్రయత్నమే

              నీకు నీవూ
              అర్ధం కావు
              వాడికి వాడినీ
              అర్ధం చేయుంచవు
              వాడు నీకూ
              అర్ధం కాడు

              అప్పుడప్పుడు
              ఎవని
              ఆలోచనల ఎంగిలో  
              అంటుకొని
              మెరుస్తున్న వాక్యాలు
              దారి మారుస్తుంటాయు

              ఎటుతిరిగి
              అస్తమయమే
              ముందు పీట వేసుకొన్నప్పుడు
              మనసు నాలుక చాపి
              మనలోకి జారుకొంటుంటాం

              అంతేలే .........    
              అంతే లేని చోట
              ప్రతి వాని మెడలోను
              బోర్డులే
              పర్సెంటేజీలే తేడా
             .
              మొత్తం
              లోపలే ఉన్నప్పుడు
              లోపలున్నవి మొత్తం
              బయటే ఉన్నప్పుడు

              ఉన్నా వనుకొన్న నీవు
              లోపలో బయటో
              అర్ధం కాక
              తెలుసుకొనే ప్రయత్నంలొ
              తీసే కూని  రాగమే
              దర్శనం కాబోలు  

మౌన వీచి

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||మౌన వీచి ||

       మౌనం
       మహోధృతంగా
       వీచేలా చెయ్యు చాలు

       విషాల
       వీచికలపై
       తప్పుల
       తెప్పలేసుకొని
       తలపుల కంతనంత దూరం
       వాళ్ళే
       తరలి పోతారు

       కాలం
       చేసిన గాయాలను
       మాని పోయేలా చేస్తుంది
       కాని  
       వాని కాలుశ్య
       జీవిత మంతా
       చరిత్ర
       చెరిగిపోకుండా
       రాసి పెడుతుంది

       జరిగి పోయున
       జీవితమని  
       వదిలేసినా
       చేసిన వంచనలు
       వెంటపడుతూనే ఉంటాయి
   
       ఎంతమంది  
       చీర్ గర్ల్స్ చిందులేసినా
       గెలుపూ ఓటములను
       నిర్ణయుంచలేరు

       తప్పుల్లో
       తడిసిన చేతులు
       చప్పట్లు మ్రోగించలేవు

       బ్రూటస్ లెప్పుడూ
       ఉంటూనే ఉంటారు
       లోటస్ లా పూస్తూనే ఉండు

       మానవీయ లక్షణాలకు    
       శిక్షలు వెయ్యాలనుకొన్నప్పుడు
       వాని ఉచ్చులో వాడే పడి
       అక్షరాల రొచ్చంటికొని
       రోగిస్టి వాడవుతుంటాడు

       అందుకే
       మౌనాన్ని
       మహోదృతంగా
       వీచేలా చెయ్యు చాలు  

|ఊహ ||

  క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఊహ ||

            ఊహకు
            శ్రమే ఆక్సిజను
            భ్రమను పీల్చి
            బతకమంటే ఎలా?

            నిత్యం చస్తున్న ఊహలు
            ఊసీళ్ళలా
            మనసు గుమ్మం ముందు
            పోగులు పడుతూనే ఉంటాయి

            ఆశాదీపం
            అనవరతం గా
            వెలిగించాలన్నా..
 
            ఊరవడి గా
            ఊహాపాతాలు
            ఉరకాల్సిందే
           
            చీకటిని
            ఎంత చిలికినా
            వెలుగు రాదు

            వెలుగూ
            కాల రంద్రం శ్వాశలో
            కలసి పోవలసిందే

            విస్పోటనల
            విశ్వ గీతం
            నిత్యం పాడుకోవలసిందే
             
            వేగం
            సాపేక్షమే
            ఆపేక్షల బ్రేకులు
            వేస్తుంటే
            అంతరంగం లో
            ప్రయాణం
            అంత తేలికేం కాదు

            అందుకే
            ఊహకు
            శ్రమే ఆక్సిజను
            భ్రమను పీల్చి
            బతుక లేవు .............
           
            

|ఒక చిన్న మాట ||

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఒక చిన్న మాట ||

ఒక్కోసారి 
ఒక చిన్న మాటే 
వెలుతురు పీల్చుకొనే 
కృష్ణ బిలం కంటే 
కరుకయున దవుతుంది 

ఒక్కో సారి 
ఒక చిన్న మాటే 
అణుబాంబుకంటే
ప్రమాదమవుతుంది

ఒక్కో సారి
ఒక చిన్న మాటే
దేన్నయునా
ఎదుర్కొనే శక్తి ప్రసాదిస్తుంది

చాలా సార్లు
ఒక చిన్న మాటే
గెలుపుకూ ఓటమికి
సంబంధం లేకుండా
ఐహిక బాధల నుండి
విముక్తి పరచి
పరమ ప్రశాంతత నిస్తుంది

ఈ మాట పలికిన
నోటి మహత్యమేమో
అది పలక గలిగింది
ఒకరు అమ్మ
మరొకరూ అమ్మే

అందుకేనేమో
ఏడుపులోనూ
ముందుగా
అందుకొనే మాట అమ్మే
అమ్మే అమ్మే .....

|ప్రయాణము

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ప్రయాణము ||

        నేను
        నడుస్తూనేఉన్నాను
        బుడి బుడి అడుగులనుండే
       
        మంచి మనసుల్ని
        ఆఘ్రాణిస్తూ
        మట్టిదుగాలపై నడిచాను

        ఆకలి కేకల మధ్యనుండి
        లాఠీల నృత్యహేలల మధ్యనుండి
        రాజ్యం
        రాక్షసచేష్టలు వ్యతిరేకిస్తూ నడిచాను

        అపోహల మధ్య నుండి
        అపార్ధాల మధ్య నుండి
        ఆవేదన మరచి నడిచాను

        పాకుడు రాళ్ళపై నుండి
        పారే సెలఏళ్ళ మధ్య నుండి  
        చీకటి కప్పిన కొండల మధ్య నుండి  
        చేదు అనుభవాల మధ్యనుండి
        చిరునవ్వుతో నడిచాను

        కొత్తగా ఇప్పుడు
        అక్షరాలను
        హత్య చెయ్యాలని
        చూస్తున్న వాళ్ళ మధ్య నుండి
        అక్షరమై
        ఆత్మ హత్య చేసుకొంటున్న వాళ్ళ మధ్య నుండి
        స్థిర చిత్తంతో  నడుస్తున్నాను    

        కానీ నా పాదాలు మాత్రం
        కేదార్ నాధ్ వైపుకు లాగుతున్నాయి

        ప్రకృతి
        హిమాలయమై గర్జింస్తుంటే
        ఏ తల్లి డొక్కలో పొడుస్తుందో
        ఏ తండ్రి చాతీపై తంతుందో
        రాళ్ళ మధ్య
        ఇరుక్కు పోయున ఆ పసిపాదం
         
        రండి కలసి నడుద్దాం
        అక్షర కరదీపాలతో అటువైపొకసారి
       

గుంజీళ్ళు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||గుంజీళ్ళు ||

       కవిత్వం రాయడం
       పెద్ద కస్టమేం కాదు

       ఆలోచనలు
       సుళ్ళు తిరిగినప్పుడు
       అక్షరాలు
       సూక్ష్మ
       సూదంటు రాళ్ళై
       కవితా క్షేత్ర
       వాక్య రేఖల్లో
       అమరి పోతుంటాయి
       అయస్కాంత
       బలరేఖల్లో
       ఇనుప రజను
       ఇమిడి పోయునట్లు

       కానీ
       భువన
       జీవనసారం పోస్తే తప్ప
       కవన వాహిని
       కాలుకదపదు
       
       మనసు
       గుంజీళ్ళు తీస్తే తప్ప
       మంచికవిత్వమూ రాదు....
        

|జీవన వృత్తం ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||జీవన వృత్తం ||

        ప్రవృత్తి
        వృత్తపరిధిపై
        సంచరిస్తూ
        స్పర్శ రేఖల వెంట
        దారి తప్పి
        వడిసెలలొ రాయులా
        విసిరేయ బడతాను

        విసురు గాలుల
        వేడిలో
        ద్రవీభవించి
        నాలోంచి జారి
        పరాయు కూజాలో
        జాగాకై
        పల్లవిస్తుంటాను
       
        దుఃఖమై పగిలి
        దుమ్ము దుమ్మై
        జ్నాపకాల్లో
        పేరుకొంటాను

        బతుకు
        నిప్పు తీగల
        వాతల వైద్యంతో
        తేరుకొంటాను

        పోలిక పలుగులు
        పెళ్ళగిస్తే
        బయటికి
        చిమ్మబడి
        చీకటి శిగలో
        మెరిసే
        నాశిధిల లక్షణాలనే
        లవ్వాడుతుంటాను
       
        సమీకృత
        అంతర్ జ్వలనాల్లో
        ఆవిరై
        విశ్వవ్యాప్తి లో
        వినోదిస్తుంటాను
       
        చిత్త
        చిత్ర లేఖిని కూడా
        చిత్తమే అయునప్పుడు
        నా సంచారజాడలన్నీ
        సగటు తనానికి
        అడుగునే దొరొకి
        వెలుగు కిరణాల
        ఎదురు కాల్పుల్లో
        గాయపడుతుంటాను
       

బతుకు బదిలీ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || బతుకు బదిలీ ||

     ఊహలతీరంలొ
     తచ్చాడే
     గుసగుసల
     రస స్పర్శల
     స్థిర విద్యుదీపం
     మలగని
     దుఃఖ దీపపు
     దూపం
     పగలు వెలిగే
     వీధిదీపం

     పగిలిన కలల
     గాయాలకు
     కరిగిన
     హృదయపు
     పసరు మందు
     పులుముకొని
   
     కాలిపోయున
     దారిని
     జ్నాపకాలతో
     ఆర్పుకొని

     జారి పడే
     జాలి బిందువులను
     ఏరుకొని
     కన్నిళ్ళతో
     గతం
     రాతి రోలులో
     నూరుకొంటున్న
     ఓడిపోయున ప్రేమకు
     కాస్తుదారు
 
     బతుకును
     వెనుకకు
     బదిలీ చేయుంచుకోవాలనుకొనే
     ధరకాస్తు దారు
     

|ఎదురు చూపు ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఎదురు చూపు ||


           నేను మొక్కై
           మొదలు చెక్కుకొని
           మరో కొమ్మకు
           అంటుకట్టుకొన్నా

           మనసుకు
           మనసు
           అంటు కోవడం లేదు
 
           నేనే కోల్పోయి
           మనసులో
           మునిగిపోదామనుకొంటే
           
           మనసు
           పూల సుంకు
           మొహానికంటించుకొని
           ముచ్చటపడే దెట్లా

           ఎదురుగా
           నిలబడి ఎదకన్నీళ్ళను
           తుడిచేదెలా

           ప్రేమించుకోనో
           పోల్చుకొని
           తేల్చుకొనో
           పెనవేసుకొనే దెలా

           అందుకే మళ్ళీ
           మొదలు ......

           తాను
           తలపుల మాను
           నేను
           తగిన మొక్కగా
           మారే దారిలో ....

           నేను తనలోకి
           తాను నాలోకి
           నడుస్తూ ...........

           అంతర సీమల్లో
           అంతరంగాలను
           తడుముతూ........
         
           గంటు పడ్డదగ్గర
           అంటు కడుతూ.............

||విహంగ వీక్షణం ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||విహంగ వీక్షణం ||
     
       రాతి పూల
       వాసన చూస్తూ వాడు
     
       గాజు పూల
       పుప్పొడి కోసం వీడూ
       
       పాతికేళ్ళ తేడాతో

       గతి తప్పి బ్రమించడమో
       మతి ధృతి పెరిగి
       కొత్త రాగమాలపించడమో .

       నాసికాగ్రాన
       నశం అంటించుకుని వాడు

       నాలుక చివరన
       వగరు షుగరు వేసుకొని వీడు
   
       పాతికేళ్ళ తేడాతో

       నసాళానికి మసాలా సరిపోకేమో
       సరికొత్త నిషా కళాచికలేమో.....

       గడచిన
       కాల గమనానికి చిహ్నాలుగా
       దారి కనిపెట్టే వానికి
       అక్కడక్కడా
       విడిచిన కుబుసాలు దర్శనమిస్తాయు
     
       వేగం ఎక్కువయి
       కాలం చిక్కబడి
       జీవితం చిక్కుబడి నప్పుడు

       పాత స్మృతుల ప్రతులు తిరగేస్తేనేకదా
       కొత్త స్మృతికి శ్రీకారం చుట్టగలిగేది
       మునుముందుకు నెట్టగలిగేది ...........  

తెలియని రంగు ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || తెలియని రంగు ||  

       ఆగలేను
       అలాఅని
       సాగలేను
       నన్నేదో
       ముట్టుకొంది
       ఏదీ
       ఇస్టం లేనితనం
       చుట్టుకొంది

       లోపలంతా
       చిత్తడి చిత్తడిగా
       కరుస్తున్న
       చీకటి

       ఎదనెక్కి
       తొక్కుతున్న
       ఎదో
       తెలియని
       రాక్షస పాదం

       పని మొదలెట్టిన
       ప్రతిసారీ
       మాయమై పోతున్న
       చేతులు

       చక్రాలూడి
       చతికిల పడుతున్న
       చేతలు

       పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా
       రాలిపడుతున్న
       ఉత్సాహం

       వొలికి పోయున
       వోపికను
       నింపుకొనే
       వృధాప్రయాస
     
       క్రింద
       సుళ్ళు తిరిగే లోతు
       పైన
       కళ్ళు తిరిగే ఎత్తు
       తెగుతున్న కట్టు
       జారుతున్న పట్టు

       వొడ్డుపైన
       అందు కోలేని
       వందలచేతుల
       వోదార్పు

       సమయాన్ని
       గడగడా తాగే్స్తున్న
       గడియారం ముళ్ళు
   
       గమ్యం చేరే
       గడువు కరువై
       విరిగి పోయున
       ఊతకర్రల వెదుకులాట

       చూట్టూతా
       చుట్టుకొన్న
       బరువెత్తిన
       శూన్యం
     
       వేల టన్నుల
       వత్తిడిలో
       వాడి పోయు
       నాడి దొరకని
       వర్క్ మూడ్ ................

        

||అక్షరాల పచ్చీసు ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||అక్షరాల పచ్చీసు ||


            కర్తను
            కొత్త కర్మకు
            కర్మను
            కొత్త కర్తకు
            జమకట్టి
            ప్రియ క్రియలను
            తలకు చుట్టడాన్ని
            ఏమంటారో?

            అనుభవాల
            అనుభూతుల
            అనుబంధాల
            అభిప్రాయాల
            రేఖారూప  
            అక్షర విన్యాసాన్ని
            ఏమంటారో?

            మూట గట్టిన
            మాటల
            అయస్కాంతాలు
            అంతరంగమంతా
            కాఱి
            పారించిన
            విద్యుత్ తేజపు
            వెలుగులు

            కొత్త కన్నులు
            వెలిగించి
            సరి కొత్త
            రుచులను
            రగిలించి
            రసగంగలో
            ముంచడాన్ని
            ఏమంటారో?

            మాటను
            మరో మాటతో
            జత కట్టించి
            కొత్త భావాలను
            పుట్టించే
            లౌక్యపు
            వాక్యాల నేమంటారో ?

            బతుకు పోరులో
            అక్షత శరీరునుగా
            నిల్పే
            అక్షర అమరిక నేమంటారో?

||వేకటి ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||వేకటి ||

           బయటంతా
           బ్రహ్మాండం

           లోపల
           హృదయం
           ప్రేమసమాధుల
           శ్మశానం
         
           అందుకే
           చీకటి తడిక
           కన్నీళ్ళను
           వెలిగించింది

           దృశ్యాలను
           దాచిపెట్టే
           చీకటికీ
           తానూ
           కనపడాలనే
           తాపత్రయం

           చీకటికి
           రంగుమార్చి
           చుట్టుకొంటే
           బతుకంతా
           భాగవతమే

           కాస్తంత
           తెలియని తనం
           కప్పుకొంటే
           తెల్లారి
           లేచే పనేలేదు

           వెలుగు
           పూల  చుట్టూ
           తిరిగే ఉసీళ్ళూ
         
           చీకటి
           దీపాల చప్టాలపై
           అప్పుడప్పుడూ  
           కాసేపు కళ్ళుమూసుకొంటాయి
           
           చీకటి
           వెలుగు కన్నీళ్ళను
           వెలుగు
           చీకటి కన్నీళ్ళను
           బతుకు వెతలకు
           మందుగా పూసుకొంటాయి

           వెలుగు చీకట్ల
           వేకటి లో
           ఆనంద విహారం
           చేయ్యొచ్చు

           ధైర్యముంటే
           దేహపు
           జైలు గోడల మధ్య
           బంధీ అయున
           సహజ ఆకాన్క్షలను
           సంతోషం గా
           విడుదల చేయ్యొచ్చు
           

|వేకటి ||

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||వేకటి ||

           బయటంతా
           బ్రహ్మాండం
         
           లోపల
           చీకటి తడిక
           కన్నీళ్ళను
           వెలిగించింది

           పాపం
           చీకటికీ
           కనపడాలనే
           తాపత్రం

           చీకటంటే
           నలుపా
           కాదు
           కనపడ కుండా
           చేసేదేదయునా
           చీకటే

           రంగుల
           చీకటి
           చుట్టుకొంటే
           బతుకంతా
           నిద్దురే

           తెలియని తనం
           కప్పుకొంటే
           తెల్లారి
           లేచే పనేలేదు

           వెలుగు
           దీపాల చుట్టూ
           ఉసీళ్ళలా
           ఎగబడకుండా
   
           చీకటి
           దీపాల చప్టాలపై
           అప్పుడప్పుడూ  
           కాసేపు కళ్ళుమూసుకొందాం
           
           చీకటి
           వెలుగు కన్నీళ్ళను
           వెలుగు
           చీకటి కన్నీళ్ళను
           బతుకు వెతలకు
           మందుగా పూసుకొందాం
           
           వెలుగును
           చీకటిని  
           తెరచి
           ఆనంద వేకటి లో
           విహరిద్దాం  
           

పోటెత్తిన జ్నాపకం

  క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||పోటెత్తిన జ్నాపకం ||


        మైళ్ళ నుండి మైళ్ళదాకా
        ఇమెయుళ్ళ ద్వారా సాగి
        నిలచిన బతుకు పాట
        నిన్నటి తెలుగుపాట పాడుతోంది

        అభివృద్ది శిఖరాల మధ్య
        ప్రతిధ్వనుల ప్రహేళిక
        ప్రళయ ప్రకరణ మవుతోంది

        ఎదిగిన బిడ్డ
        ఎదరంగులు తెలియక
        గింగరాలు తిరుగుతోంది

        తాతల ముత్తాతల
        మర్యాదల ముసుగులు
        మళ్ళీ కప్పుకోవాలనుకొంటోంది

        డాలరు నడిపించిన దారుల్లో
        దహించబడ్డ సంస్కృతి
        దాహంగా వేస్తోంది

        ఒంటరి సమూహాల
        సమూహం మధ్య
        పరమ ఒంటరి దై
        బాల్యపు బజార్ల వెంట
        జ్నాపకాల్లో నడుస్తోంది

        భాషనే కాదు
        బాధల్ని భావనల్ని
        అనుభూతుల్ని అనుబంధాల్ని
        అనువదించుకొంటుది

        నీళ్ళతో
        గాలిని మూటకడితే బబుల్
        పగిలిపోక తప్పదు
        జ్నాపకాల నిప్పును
        మళ్ళీ కప్పుకొంటే ట్రబుల్
        మరచిపోవక తప్పదు

        నీకు కావలసిందేదో
        నీకే తెలియనప్పుడు
        ఓడిన విజేతవవ్వకా తప్పదు  

     (రోజుకు వందసార్ల్లన్నా ఇండియాకి వెళ్ళొస్తున్నదని తన మనసుపై తనే పిర్యాదు చేసుకొన్న ఓ              మిత్రుని గురించి రాసుకొన్న నాలుగు మాటలు )

ఫేక్ ఐడి |

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఫేక్ ఐడి ||


         రోజూ
         వానిమొహాన్ని
         ఎన్నో మొహాలమీద
         కురిసిపోతుంటాడు
         ఒక్క చుక్కా అంటకుండా

         సందులోంచి
         పిలిచి
         చీకటికి
         చద్ది కూడు తినిపిస్తుంటాడు

         పోస్టుల్లో
         చొంగలు కారుస్తూ
         పర్సనల్ చాట్ బాక్సుల్ని
         పాయకానాలుగా మారుస్తూ

         కాలాన్ని
         అంతర్ జాలంతో
         కలిపి పిసుక్కొని  
         పిడికిళ్ళ కొద్దీ
         బొక్కుతాడు

         ఓడుపుగ
         మాటల కోడీకలతో
         వొళ్ళంతా తడిమి
       
         ఒంటరితనపు
         సుడిగాలిలో చిక్కుకొన్న
         కొమ్మలను
         అర్ధరాత్రి తగలేసి
         చలికాచుకొంటాడు

         వెలుగులో
         ఓడిపోయే..వాడు
         ముఖ పుస్తకం లొ
         తల దాచుకొని

         మొహానికి
         వేరే బొమ్మేసుకోని
         నఖిలీ ప్రొఫైళ్ళ
         నెమలీకలతో
         దర్శన మిస్తుంటాడు

         తాక లేని
         నాకాన్ని రుచి చూస్తూ
         ఈథర్ వాయువులో
         నౌకాయానం చేస్తుంటాడు

         యాడ్ రిక్వెస్ట్ల
         ఊబిలో పడ్డాక
         మనసు నకళ్ళు
         దొరకవు
         అసలు మనిషేవరో
         తెలియదు
       

| మాటల వంతెన ||

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || మాటల వంతెన || 

జాముల కొద్దీ 
యామిని తిన్న వానికి 
లక్షల ఫ్లాష్ లైట్ల తో వెలిగించినా 
లక్షణాలు మారవుకదా 

నత్తి నంగి మాటలతో 
నెత్తిన అనవసరపు బరువులు మోస్తూ 
నడుములు పట్టుకుపోయు 
నారాజవ్వడం రోజూ అలవాటే వానికి

పరనిందల పరంగి సాంబ్రాణి వాసనల
రుచిమరిగిన వానికి
గుండెఖాళీల మధ్య
సాలె బూజు చుట్టుకుపోయుంది
నిజా లక్కడే చిక్కుకుపోయు
పగులుతున్న శబ్ధాలే
పరమానందాన్నిస్తున్నాయు

గుప్పిట పట్టిన రహస్యాలు
వానికి తెలియ కుండానే
ముని వేళ్ళు ముద్దాడిన అక్షరాలు
అంతర్జాల వేదికపై
ఆవిస్కరిస్తున్నాయు
మార్జాల స్వభావాన్ని
మరింత స్పస్టం చేస్తున్నాయి

మనిషి నుండి మనిషికి వేసుకొన్న
మాటల వంతెనలను
జాగర్తగా కాపాడుకోవాలిప్పుడు
కవితా తోరణాలు
వాడకుండా చూసుకోవాలిప్పుడు