ద్వందం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ద్వందం||  


            లీకేజీ .............
            ఎల్కెజీ పిల్లోడికీ అర్ధం అవుతూనే ఉన్నాయి
            కొత్త లీకేజీ లెక్కలు ..............

            చెల్లియో చెల్లకో ...............
            పాండవోద్యోగవిజయం పద్యాల్లా ......
            ప్రతీపెదవిపై పలుకుతునేఉన్నాయి ....
           
            నోటు .....................
            నోటితో రోజూ రాస్తూనేఉన్నారు ......
            వోట్ల టోకుబేరం నోటుతో కుదుర్చుకొంటూనేఉన్నారు
            .........................
            పదునైన రెండంచుల వంచన కత్తుల రత్తయ్యలు
            కసరత్తులు చేస్తూనే ఉన్నారు ............
            వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్న శబ్ధం .........
            పాపం ఎవని బిడ్డో ఇంకెంత కాలమో .....

నాతో గీత మాట్లాడింది ..........

 నాతో గీత మాట్లాడింది ..........


          అక్షరాలు
          నాలుక రుచి మొగ్గ లైనప్పుడు
          తాటికమ్మలపై గీతలు
          మాధుర్యం పలికిస్తే ...........

          చెంగున మూటకట్టుకొన్న
          శతాబ్దాల వెన్నెల  నంజుకు పెట్టి
 
          నా మనసు కొమ్మపై
          పెట్టిన  గీతలు
          ముంతలకొద్దీ
          ద్రవభాషను ఒలికిస్తున్నాయి

          గొంతుమొలిచిన గీత
          తలచుకొన్నప్పుడల్లా..ప్రేమ జతగాడై  
          అక్షరాలు మీటి కోటి స్వరపాతాలు కురిపిస్తున్నది

          ప్రపంచమంతా ..........
          రెండంచుల మంచపు పక్కగా మార్చేస్తున్నది
          మనసు పరుస్తున్నకొద్దీ పెరిగే దుప్పటిగా కప్పేస్తున్నది

నక్షత్ర పరిమళం

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||నక్షత్ర పరిమళం ||


            అక్షరాలపై పుప్పొడి తుడిచేసాక
            కొత్త భావాలెలా పుడుతున్నాయి?
         
            ఏదీ నన్నొకసారి చూడనీ ...
            కొత్తగా ఏదో రాయాలనుకొంటున్నావా

            తెలియని పాతదేదో ఎత్తిపోస్తున్నావేమో
            రేపటికిపాతది రేవులో విడుస్తున్నావేమో

            మెత్తగా నూరిన కొడవళ్ళుచూసి
            నోరూరేవాళ్ళూ
            నెత్తురు గీతాలు పాడుతుంటే
         
            ఎటుచూసినా
            ఆరడుగుల స్థలం ఉంటేచాలు
            నేనెవరీకీ తగలను నొప్పించనని
            నీతి సూత్రాలు చెబుతున్నావా

            ఒంటరితనపు సరిహద్దులు ఒడిసి పట్టుకోని
            నీలోకి నీవే దూరి
            మనసును చాకిరేవు పెట్టుకొనేందుకు
            సౌజన్యపు చౌడుమూటలు బిక్షం ఎత్తుకొంటున్నావా

            నడుస్తున్నప్పుడు ఎప్పుడూ
            ఒక్కకాలే  బరువంతా మోసేది
            మరొకటి గాల్లో తేలే చుక్కానే

            నిజాలు రాస్తున్నప్పుడు మాత్రం
            బరువులు మోయాల్సిందీ నీవే
            చుక్కానివై నిలవాల్సిందీ నీవే

            మిత్రమా  ప్రియురాలి పెదాలపై అంటిన
            వెన్నెల ఎంగిలిలో కలసిపోతేపో్..కానీ
            అవసరం అయునప్పుడన్నా అక్షరాన్ని ఆయుధంగా మార్చు ..
                                          

ఎంత కాలం గురూ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఎంతకాలం గురూ||

            గురూ.. కాసేపు పిచ్చాపాటి మాటడు కొందామా
            ఉత్తగానే అంతా చెత్తే మాట్లాడుదాం కానీ కొత్తగా ...
            అందుకే కాసేపు జీవితపు సందు చివర్లో ఏంజరుగుతోందో చూసొద్దామా

            గురూ నీవెప్పుడన్నా
            అంచుల్లో పొర్లే కాంతి మెరుపును సంచుల్లో నింపావా
            వంపుల్లో వేలాడే అందాన్ని కొలవకుండా నిలువగలిగావా
            కొత్త సంయోగస్థితులను సృష్టించకుండా ఉండగలవా

            నేనొకటి అడగనా
            వక్రపు చెక్కెరతనమే చక్రమని సరిపెట్టుకోగలవా
            ప్రవహించే మార్పుకు ప్రణమిళ్ళకుండా ఉండగలవా

            గురూ నిజం చెప్పు
            వర్ణాలు వాసనలు రాగాలు రసస్రావాలు రంగరించి పూసుకోలేదా
            కేవలం స్పర్శలు తప్ప మరేమీ లేని చినుకుల్లో చిదంబరాన్ని
            వెతుక్కొంటూ సంచరించలేదా

            ఎంతకాలం గురూ....ఇలా    
            తెల్లారి ఊడ్చే గొబ్బెమ్మలో పువ్వులా దేహంతోపాటు దహించబడదాం
            ఊరి బయట ఎప్పుడూ ఒకేలా.. ఉన్ననొప్పులన్ని ఊళ్ళోనేకదా నోళ్ళు తెరుచు్కొనేది
            చిరునామా చింపెయ్యకుండా.. చింతల గొంతులు మూసెయ్యకుండా...ఎంత కాలం గురూ..
            అంతేలే గురూ అన్నీ నాతోనే వాగించావ్ ...నీ సంగతి చెప్పవా.... 

పాళీ

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||పాళీ||
           
             ఇప్పుడు నాతెలుగు గడ్డనిండా  
             చీలిన జెండా గుడ్డల రెపరెపలు

             నిద్రలేచిన నిప్పుపూలపొదలు
             పొంగి పొర్లుతున్నకసివాసన పొగలు

             రాజకీయ దళారీల వ్యవసాయం
             విరగకాస్తున్న మంటల పంటలు

             గిల్లిన చిగురుల తాలింపులు
             పగిలిన గుండెల ఫిదాయింపులు

             అన్నీటక్కరి మాటలే
             ఎటుచూసినా ప్రజాస్వామ్య తలారీలే
           
             ఒక్కడన్నా కనపడడాయే
             టర్కీ ముస్తాఫా కలారీలా
 
             వేరుపడ్డా జోరుతగ్గనీయకుండా
             చీలిన పాళీలా తెలుగక్షరం రాయకుండా
             ఎందుకిలా చిట్లగొడుతున్నారో తిట్లుపడుతున్నారో
             

గురితప్పిన పిడికిళ్ళు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు  ||గురితప్పిన పిడికిళ్ళు ||


                రాజ్యమా ఇన్నేళ్ళ నీవికృత చేస్టలమూలంగా
                కన్నీళ్ళలో అగ్నిపర్వతం బద్దలయ్యుంది
                ఎన్నేళ్ళనుండో తొక్కిపట్టిన వేదన
                అనంత వాయుతరంగమై బయటికి తన్నుకొచ్చింది
                నీ తప్పుడులెక్కలే కొడవలి లిక్కులై  పిడికిళ్ళు ధరించాయి
               
                అయునా నీకో లెక్కా,నీ విషపు చుక్కల నవ్వుల మరకలు
                మనిషి మనిషికీ అంటించే వదిలావుగా

                పసిడికాంతుల్లో కెమేరాగొట్టాల ముందు చొక్కా గుండీలు విప్పి
                నిప్పును రాజేసి తప్పుకొనే నీతైనాతీలతో
                పసిపిల్లలను బలిదానాల్లోకి నెట్టిస్తున్నావు
             
                ఎక్కడయునా ఎప్పుడయునా దగాపడ్డ బతుకుల్నే
                తగాదాల్లోకి ముందుకు తోయుస్తున్నావు

                కారణమొకటయుతే కార్యాచరణ మరోవైపు తిప్పి
                లావాలో పడి చావకుండా తప్పుకొంటున్నావు

                పెట్టుబడికి ఎత్తుపీట లేస్తునే ఉన్నావు
                స్వార్ధ కిరీటాలకు మెరుగులు పెడుతూనే ఉన్నావు
             
                తొందరలోనే ఏదో ఒకరోజు
                ఎరుపు నిండిన కన్నుల్లో చైతన్యం మెరుస్తుంది
                మండే కడుపులు తుపాకీలను పురుడుపోసుకొంటాయి
                నీకు తలదాచుకొనే చోటే లేకుండా తరిమి తరిమి కొడతాయి
               
                  

అవే అక్షరాలు

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||అవే అక్షరాలు||

          ఆలోచనల అంచులు దాటని చిత్రకారుని కుంచెలే
          దృశ్యపు  వెలుగు శ్వాశలను
          బింబ ప్రతిబింబాల బిందు స్వరాలను వినిపించగలవు

          శిల్పి పిలుపు వినగలిగే ఉలిమొనలే
          రాతిలో ముసుగేసుకొన్న అందాల ముడి విప్పగలవు
 
          ఎన్ని సాయంత్రాలు బుజాన మోసుకు తిరిగారో
          ఇంకెన్ని సాయంత్రాలు చాపలా చుట్టి గదిలో వెలిగించుకొని
          కుంచెలు సవరించారో ,ఉలికి ఉలికిపాటు పోయేలా ఊరడించారో  
          నిను మురిపించేందుకు ఎంత సమయాన్ని వొలిచి వొలిచి అలసిపోయారో ...
         
          కాలం ఇచ్చిన ఒక్కరోజు మనిషికొక్కటి చొప్పున కోట్లరోజులగా మారి
          కాలాన్ని మించి పరుగులు తీస్తున్నాడు మనిషిప్పుడు

          ప్రతి ధ్వనీ ప్రతిధ్వనించగలదు
          పరిసరాల స్వభావ స్వరూపాలకు స్వరజ్నానం ఉంటే
          ఎవడు రాసినా అవేఅక్షరాలు
          మనసుల అంతర్జాతాన్ని అంటించి లక్షణంగా పేర్చగలగటమే ముఖ్యం