లోపలి వ్యవసాయము

 క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||లోపలి వ్యవసాయము ||


        ఒక దృశ్యం ఎప్పుడో
        తెలియ కుండానే మనసులో
        విత్తనమై నిలుస్తుంది
        ఎప్పుడో అప్పుడు అదే
        మళ్ళీ దృశ్యమై మొలుస్తుంది

        ఒక వాక్యం ఎప్పుడో మనలో
        నాటు కొంటుంది
        అదే మళ్ళీ ఎప్పుడోఅప్పుడు
        కొత్త భావాలను కాస్తుంది

        ఒక  అనుభూతి ఎప్పుడో
        మనసు చాళ్ళలో చల్ల బడుతుంది
        అదే ఎప్పుడో అప్పుడు
        మనసు పొరలను చీల్చి
        మరలా మొక్కై నిలుస్తుంది

        ఒక పరీమళం ఎప్పుడో
        మనసు పాదులో పాతుకొంటుంది
        అదే కుదురు కట్టుకొని
        మళ్ళీ మహా వేగంతో పెరుగుతుంది

        ఒక శబ్ధం ఎప్పుడో
        మనసు మడిలో మిగిలిపోతుంది
        అదే తిరిగి అంటుకట్టుకొని
        ఆకాశం ఎత్తుకు ఎదుగుతుంది

        మనుషులందరూ మడిలాంటి వాళ్ళే
        తనువున్న పరిసరమే విత్తనమై
        జీవిత మొక్కగా ఎదుగుతుంది

        అందుకే
        లోపలి వ్యవసాయానికి
        మనసు మడి తడిపేందుకు
        కాసిన్ని కన్నీళ్ళు కావాలి
        కలుపు మొక్కలను ఏరేందుకు
        కాస్తంత కవిత్వమూ కావాలి